Przez 123 lata polska ojczyzna znajdowała się w cieniu wielkiego krzyża – zapomniana przez potęgi tego świata, rozdarta przez zaborców, ciemiężona i doświadczana cierpieniem. Choć naród polski spowity był w żałobie, a jego imię wykreślono z map Europy, jego dusza nie uległa śmierci. W ciemnościach niewoli płonął niegasnący płomień wiary i nadziei, podtrzymywany przez pokolenia Polaków, którzy zanosili modlitwy o wolność do tronu Najwyższego, powtarzając słowa psalmisty: „Ojczyznę mi pobłogosław, Panie”.
Cierpliwe czuwanie i modlitwa przyniosły owoce w godzinie dziejowej próby, kiedy nad gruzami skłóconych mocarstw I wojny światowej zabłysło światło pokoju. 11 listopada 1918 roku stał się dniem Zmartwychwstania Narodu. Z popiołów niewoli, niczym ziarno wrzucone w dobrą ziemię, narodziła się na nowo wolna Rzeczpospolita.
Dziś, w dniu Narodowego Święta Niepodległości, stajemy przed Bogiem w postawie głębokiej wdzięczności. 11 listopada to nie tylko rocznica politycznego triumfu, lecz przede wszystkim wielki znak Opatrzności Bożej nad Polską. To czas, w którym wspominamy tych, którzy złożyli swoje życie na ołtarzu Ojczyzny, oraz przypominamy sobie, że wolność jest świętym darem, który trzeba nieustannie pielęgnować modlitwą, czcią i ofiarną miłością.
/Fot. Janusz Kotula/








































































